
Tijdens de prijsuitreiking van de ideeënprijsvraag 'Breed, breder, breedst; een brede school in Rotterdam Zuid' noemt Scholengoeroe Herman Hertzberger, in een enigszins cynisch pleidooi, architecten ‘verkopers van illusies’.
Hertzberger schetste een interessante ontwikkeling: ONE architecture’s interesse in de relatie tussen de (brede) school en stad krijgt te maken met een groeiende weerstand ten aanzien van nieuwe school ontwikkelingen. Hertzbergers laatste ervaring leert dat de omliggende buurt fel protesteert tegen de komst van nieuwe scholen (geluid, overlast). Is dit een tendens die doorzet? Onstaat er zodoende een stadse (en culturele) tendens met een voorliefde tot behoudt van afstand?
